نام و زمینهٔ تاریخی
محیی‌الدین محمد بن علی ابن‌العربی حاتمی طائی، مشهور به شیخ اکبر، در سال ۵۶۰ هجری/۱۱۶۵ میلادی در مُرسیه به دنیا آمد و در ۶۳۸ هجری/۱۲۴۰ میلادی در دمشق درگذشت. زندگی او اندلس، مغرب و مشرق جهان اسلام را در دوره‌ای از دگرگونی‌های سیاسی و فکری به هم پیوند می‌دهد. نوشته‌هایش تفسیر قرآن، حدیث، تربیت معنوی، شعر و پرسش‌های انسان، جهان و معرفت را در کنار هم قرار می‌دهند.
شهرها و کتاب‌ها در مسیر زندگی
خانواده‌اش در کودکی او به اشبیلیه رفتند. در آنجا با مشایخ و دانشوران آشنا شد، سپس بارها به مراکش و تونس سفر کرد و سرانجام رهسپار مکه شد. مکه با آغاز فتوحات و زمینهٔ ترجمان‌الاشواق پیوند دارد؛ دمشق با سال‌های پایانی نگارش، بازنویسی و آموزش. گاه‌شمار این مراحل را از هم متمایز می‌کند.
چگونه شواهد را بخوانیم؟
اشارات خودزندگی‌نامه‌ای، گزارش همراهان، اسناد نسخه‌های خطی و پژوهش‌های متأخر انواع متفاوتی از شاهد هستند. رؤیاها بخشی از روایت خود او از تجربهٔ معنوی‌اند و باید با همین نسبت معرفی شوند. شمس المغرب، نوشتهٔ محمد حاج یوسف، زمینه‌ای گسترده فراهم می‌کند. صفحات بعد زندگی‌نامه را به آثار پیوند می‌دهند.
منابع و مطالعهٔ بیشتر
زبان هر منبع کنار پیوند آمده است. کتاب‌ها و منابع بیرونی ممکن است به زبان اصلی خود باقی بمانند.